Մոտենալով գետին՝ ռուսական հեքիաթի հերոսուհին հանեց ԴՐԱՆՔ և ուղարկեց հակառակ ուղղություններով։ Համեմատելով, թե դրանցից որն է ավելի հեռու գնացել, հերոսուհին հասկացավ, թե որ կողմում է գետաբերանը, որը կորոշեր գետի ընթացքի ուղղությունը։ Անվանե՛ք ԴՐԱՆՔ։

Մեկնաբանություն

Հեքիաթում գործողությունները կատարվում էին ձմռանը, և գետը սառած էր։ Չնայած նրան, որ անզեն աչքով գետի թեքությունը տեսանելի չէր, ֆիզիկայի օրենքների համաձայն՝ գետը միշտ հոսում է բարձր տեղանքից դեպի ցածր, հետևաբար գետի հունը և սառույցի մակերեսը միշտ ունենում են որոշակի թեքություն դեպի գետաբերանը։ Երբ հերոսուհին հրում է դահուկները, այն մեկը, որը սահում է լանջն ի վար՝ թեքության ուղղությամբ, անցնում է ավելի երկար ճանապարհ, քան այն մեկը, որը ստիպված է հաղթահարել թեքությունը։ Այսինքն՝ ամենահեռու գնացած դահուկը ցույց է տալիս գետի հոսքի ուղղությունը։